Pobożne westchnienie jednego z biesiadników: „Szczęśliwy ten, kto będzie pożywał chleb w królestwie Bożym”, może być próbą ucieczki człowieka przed Bogiem. To zepchnięcie spotkania ze Stwórcą w bezpieczną, abstrakcyjną przyszłość…, – w bliżej nieokreśloną wieczność, która nie rości sobie żadnych praw do teraźniejszości. Jezus natychmiast rozbija to religijne złudzenie przypowieścią o uczcie, w której całe zbawienie skupia się w jednym słowie: „teraz”. Stół jest już nakryty, a woły i zwierzęta pobite. Bóg nie zaprasza do snucia sentymentalnych marzeń o zaświatach, lecz domaga się natychmiastowej decyzji wejścia w komunię życia.
Wobec obojętności pierwszych zaproszonych, wybucha święty gniew Pana, który nie pozwala, by Jego dom świecił pustkami. Skoro nasyceni i zadowoleni z siebie odrzucili darmo ofiarowaną miłość, sługa zostaje posłany na place i w zaułki, aby sprowadzić ubogich, ułomnych, niewidomych i chromych. W planie Bożym następuje radykalne odwrócenie hierarchii. Na ucztę wchodzą ci, którzy w oczach świata ponieśli całkowitą klęskę: połamani przez los…, pozbawieni własnych pól, stad i pozycji. Ich ocaleniem okazuje się brak zasług: nie mają czym zapłacić…, nie mają czym się zasłonić ani czym zaimponować Gospodarzowi. Ich ubóstwo, kalectwo i głód stają się jedyną przestrzenią, w której darmowa łaska może zostać przyjęta bez targowania się.
Gdy w sali biesiadnej wciąż pozostaje wolne miejsce, rozbrzmiewa wezwanie do wyjścia na rozstaje dróg i usilnego nakłaniania do wejścia. Ów pozorny przymus to obraz zbawczej pedagogii Boga, który niekiedy dopuszcza w ludzkim życiu trzęsienie ziemi, ból i rozpad doczesnych podpór. Kiedy kruszą się nasze małe stabilizacje, a to, w czym pokładaliśmy nadzieję, obraca się w ruinę, stajemy w prawdzie o własnej bezradności. Przypowieść kończy się nieodwołalną przestrogą: nikt, kto przedkłada swoje iluzoryczne bogactwo nad obecność Pana, nie zakosztuje Jego darów. Uczta trwa w tym momencie, a jedynym warunkiem wejścia jest porzucenie fałszywego poczucia samowystarczalności i stanięcie w prawdzie żebraka, który pozwala się nakarmić.
o. Marcin Ciechanowski OSPPE
Source: czytanie