Przypowieść o nielitościwym dłużniku jest wstrząsającym lustrem, w którym Jezus ukazuje nam, że przebaczenie nie jest kwestią matematyki, lecz stanu serca, które albo staje się naczyniem miłosierdzia, albo więzieniem złości i grzesznych zniewoleń. Piotr pyta o granice, o to, czy siedem razy wystarczy, ale Chrystus wskazuje na siedemdziesiąt siedem razy, co w języku biblijnym sugeruje potęgę i upartą wręcz decyzję trwania w darowaniu win, naśladującą nieskończoną hojność Boga. Wszyscy stajemy przed Królem jako dłużnicy winni dziesięć tysięcy talentów – kwotę niewyobrażalną, której żaden człowiek nie jest w stanie spłacić o własnych siłach, a która symbolizuje ogrom naszych upadków wobec odwiecznej Miłości. Bóg jednak, widząc naszą nędzę i paraliż winy, nie tylko daruje nam ten dług, ale wzrusza się głęboko naszym położeniem, przywracając nam godność dzieci.
Tragedia nielitościwego sługi polega na tym, że po doznaniu tak wielkiej łaski natychmiast „wychodzi na zewnątrz” swojej duszy, uciekając od autentycznego przejęcia się wdzięcznością, i zaczyna dusić współsługę za nędzne sto denarów. To „duszenie” (hebr. honek) jest istotą obłudy – człowiek, któremu darowano wszystko, staje się tyranem dla drugiego, wywyższając się ponad jego słabości tylko po to, by ukryć własną nędzę i niezdolność do kochania. Jeśli nie przebaczamy z serca, zwłaszcza tym najbliższym, jak chociażby rodzonemu ojcu, od którego zrozumienia i wybaczenia zależy nasza zdolność doznawania miłości Boga, sami oddajemy się w ręce „katów”. Tymi katami są nasze nieukojone żale, zgorzknienie i przymus powtarzania bolesnych schematów nienawiści w kolejnych relacjach.
Nieprzebaczenie jest najstraszniejszym uwięzieniem, rodzajem duchowej izolacji, z której nie wyjdziemy, dopóki nie oddamy „ostatniego grosza” naszej urazy i niepogodzenia się z losem. Prawdziwa skrucha musi owocować wyrozumiałością, ponieważ tylko ci, którzy dogłębnie i boleśnie doznali własnej grzeszności oraz Bożego miłosierdzia, potrafią patrzeć na innych bez kamienia w ręku. Ostatecznie przebaczenie jest wielką „promocją” na dzień sądu: jeśli my nie będziemy dusić bliźnich za ich długi moralne, Bóg nie wspomni naszych podłości, lecz przykryje je na wieki szatą swojego nieskończonego usprawiedliwienia.
o. Marcin Ciechanowski OSPPE
Source: czytanie