Łaska i radość
Łukasz rozpoczyna opowiadanie historii Jezusa sceną zwiastowania, osadzając ją w kontekście geograficznym i rodowym. Wcześniej w opisie zwiastowania narodzin Jana Chrzciciela nakreśla kontekst historyczny (za czasów króla Heroda), do którego powróci rozpoczynając opis narodzin Jezusa (2, 1). Bóg nie działa bowiem w oderwaniu od rzeczywistości, ale Jego dzieła wpisują się w konkretny czas, miejsce, rodzinę, wydarzenia polityczno-społeczne, etc. Zaznaczając, że Maryja jest poślubiona mężowi imieniem Józef z rodu Dawida, Łukasz włącza zwiastowanie w długą historię Przymierza zawartego z ludem Izraela, które w czasach narodzin monarchii staje się szczególnym przymierzem z pokoleniem Judy, z którego pochodził król Dawid. On bowiem otrzymał szczególna obietnicę, że z jego rodu narodzi się Mesjasz. Bóg jest wierny każdej obietnicy, jaką złożył człowiekowi, podkreśla Łukasz rozpoczynając opis zwiastowania i narodzin Mesjasza-Zbawiciela. Bóg jest wierny i powraca do swego ludu, aby mu ofiarować swą wierną miłość. Zwiastowanie nie pozostawia wątpliwości co do swojego charakteru zbawczego, w którym w jednej parze idzie radość człowieka i łaska Boga. „Rozraduj się, Pełna Łaski, Bóg jest przy Tobie” – rozpoczyna dialog zwiastowania Boży posłaniec.
Łaska, której Bóg udziela człowiekowi staje się źródłem radości. Ona nie ogranicza, nie zniewala miłością, nie więzi ramami woli Boga, ale daje radość. W życiu matki Jezusa z jednej strony jest to szczególna radość nadprzyrodzona oraz radość zwykła, ludzka, dająca siły i energię do podejmowania codziennych trudów, jak choćby wyruszenie w drogę do kuzynki, która w swej starości poczęła syna. Łaska okazana Maryi jest z jednej strony osobista – „Spodobałaś się Bogu, Maryjo”, mówi jej anioł, a z drugiej strony jest to łaska dla całego ludu Bożego, dla całego stworzenia bowiem Jej syn to Syn Boży, który będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca. Biblia Jerozolimska proponuje następujące rozumienie anielskiego pozdrowienia: „Raduj się Ty, która byłaś i pozostajesz napełniona Bożą przychylnością, życzliwością”. Zwiastowanie odczytane w kluczu Bożej przychylności rodzącej radość tworzy szczególny obraz Boga, który wkracza w historię człowieka. Jego wielkie dzieła nie mają przygniatać i obciążać człowieka, lecz rozradować go i napełnić pewnością Bożej przychylności. Historia życia Matki Bożej odczytana w innym świetle, zatraci swój prawdziwy charakter zbawczego działania Boga. On nie mówi Matce Swego Syna „poświęć się dla mnie, cierp dla mnie”, lecz „raduj się, bowiem moja przychylność i łaskawość są z tobą”. Wola Boga zawsze przejawia się radością i doświadczeniem Jego łaskawości. Tylko czy ja w to wierzę? Być może nie dostrzegam w mojej codzienności dróg wyznaczonych łaską Boga, myśląc, że mogę liczyć wyłącznie na mojej siły i własny upór w pokonywaniu przeciwności losu?
ks. Maciej Warowny
Source: czytanie