Prawo oczyszczenia, o którym wspomina Łukasz Ewangelista dotyczyło wyłącznie kobiet. Po 40 dniach od porodu syna kobiety miały stawić się w świątyni i złożyć stosowną ofiarę za swoje oczyszczenia. Natomiast przedstawienie Jezusa w świątyni nie było wymagane Prawem. Łukasz ukazuje ten gest jako znak szczególnej sprawiedliwości Rodziców Jezusa. W ten sposób Jezus po raz pierwszy „przychodzi” do świątyni. Wizycie tej towarzyszy pierwsze publiczne objawienie Jego tożsamości oraz proroctwo dotyczące przyszłej Jego działalności. Słowa Symeona, zapisane jako kantyk uwielbienia Boga, każdego dnia odmawiają wszyscy modlący się Liturgią Godzin. Po kantyku Zachariasza odmawianym w modlitwie porannej – jutrzni oraz po kantyku Maryi, recytowanym w nieszporach, kantyk Symeona jest modlitwą zamykającą dzień. Znamiennym jest, że wszystkie trzy kantyki wielbią Boga w kontekście tej samej tajemnicy wcielenia Boga. Prorocka radość Zachariasza, Maryi i Symeona to owoc zachwytu Bogiem, który staje się człowiekiem.
Dla Symeona fakt spotkania Jezusa jest wystarczającym powodem, aby powiedzieć: „Bóg ukazał mi swoją nieskończoną miłość. Już nic ważniejszego nie może się wydarzyć w moim życiu. Wobec tego mogę odejść, zasnąć snem śmierci, bo wiem, że Bóg jest wierny swoim obietnicom”. Ten najkrótszy z trzech Łukaszowych kantyków prowokuje bardzo konkretne pytanie dotyczące naszej wiary i modlitwy: Czy rzeczywiście każdego dnia jestem gotów pozostawić ziemskie obowiązki, aby odejść do domu Ojca? W jaki sposób w ciągu dnia dostrzegłem wierność Boga, Jego obecność w moim „tu i teraz”? Jak Bóg oświetlił moją rzeczywistość, wszystko, co wydarzyło się w ciągu minionego dnia? Pytania te są ważne, bowiem nieustannie zagraża nam bezmyślne recytowanie modlitw, które znamy na pamięć, powtarzając je codziennie. A włączając kantyk Symeona do modlitwy przed spoczynkiem, Kościół wzywa nas do codziennego odkrywania w wydarzeniach minionego dnia obecności Boga wiernego swym obietnicom.
ks. Maciej Warowny
Source: czytanie