Mówi się, że mowa jest srebrem, a milczenie złotem.
Rzeczywiście, niekiedy milczenie jest złotem. Jest przejawem mądrości, która pozwala rozeznać, że nie wszystko i nie zawsze należy wypowiedzieć. Niekiedy milczenie jest przejawem zatroskania o drugiego człowieka, zauważenia i zrozumienia go w jego, nierzadko skomplikowanej i poranionej historii życia. Człowiek mądry, autentycznie zatroskany o drugiego, zauważający go, podejmujący codzienną, niełatwą decyzję o miłowaniu drugiego, uczy się sztuki rozeznawania kiedy mówić, a kiedy milczeć. Kiedy wyrzucić ducha niemego, a kiedy samemu założyć wędzidło na swoje usta. Jakie słowa wypowiedzieć, bo koniecznie muszą wybrzmieć, a które zatrzymać, zdusić w sobie, żeby w imię „autentycznej i spontanicznej szczerości”, nie poranić, nie zabić… „Szczerość do bólu”, ta spontaniczna i naturalna boli i jest naprawdę fatalnym doradcą. Również prawda, precyzyjnie wyłożona, ze szwajcarską dokładnością bardzo łatwo staje się narzędziem zbrodni.
Jedynym kryterium pozwalającym rzeczywiście rozeznać co mówić i kiedy, jest… MIŁOŚĆ, która nie jest spontanicznym naturalnym uczuciem. Miłość, ta prawdziwa, jest decyzją, niełatwą oczywiście, która angażuje całego człowieka. Jego wolę, wolność, pamięć, emocje, uczucia, psychikę, duchowość. Umiłowanie człowieka to nieustannie podejmowana decyzja, często wbrew sobie, której towarzyszą uczucia niekoniecznie łatwe i przyjemne. Bo miłować to umierać. Umierać dla siebie. Umierać w swoich apetytach, ochotach, w swoich strefach komfortu, świętego spokoju. Umierać w nieokiełznanej, brutalnej szczerości, precyzyjnie, dokładnie wyłożonej prawdzie.
Posłuchaj siebie. . . kiedy mówisz coś żonie, mężowi, dzieciom, rodzicom, komukolwiek. . . co mówisz? Z jakiego powodu się odzywasz? Jak to robisz?
Kiedy milczysz. . . to dlaczego?
A przede wszystkim (i tu, z samym sobą, możesz być szczery do bólu) czy milczysz, czy też mówisz, twoim milczeniem, twoim słowem chcesz rzeczywiście kochać?
o. Maciej Sierzputowski CSSp
Source: czytanie