Kto roztropny wybiera się w drogę bez torby, trzosa i sandałów…? Nikt z tych, którzy realizują swoje własne zamierzenia i własne plany. Źródłem bezpieczeństwa apostoła jest natomiast świadomość bycia posłanym. Jezusowe słowa: „Idźcie!” oraz „Oto posyłam was…” przyjęte z wiarą dają zabezpieczenie skuteczniejsze niż jakiekolwiek ludzkie narzędzia. Uczeń zasłuchany w głos Pana gotów jest przyjąć wobec zbliżających się niebezpieczeństw postawę owcy, na wzór Baranka Paschalnego, Baranka Bożego, który umarł i zmartwychwstał. Każdy z posłanych należy do „wyznaczonych” przez Pana, ma więc swoje miejsce w Jezusowym sercu.
Skuteczność misji nie zależy w tych okolicznościach jedynie od sprawności w słowie, od wymowy, czy daru przekonywania. Działa tutaj szczególna logika paschalna. Słowo musi paść na grunt ludzkich serc i tam obumrzeć, by zmartwychwstać w wierze i w nawróceniu słuchaczy. Podobny proces musi dokonać się we wnętrzu ucznia. Musi on umrzeć dla swoich własnych planów i scenariuszy a zaakceptować miejsca, do których zamierza przyjść jego Pan. Dzięki takiemu nawróceniu uczeń staje się coraz bardziej jedno ze Słowem, które głosi, co więcej – sam staje się pierwszym adresatem niesionego orędzia i w nim przynosi ono pierwszy owoc. Aby skutecznie głosić bliskość Królestwa Bożego nie wystarczy być kibicem patrzącym z dystansem na Boże żniwo, trzeba stać się jego częścią.
Słowo głoszone przez ucznia może zostać przyjęte, może też zostać odrzucone, jednak źródłem mocy i skuteczności jest jego treść, czyli Królestwo Boże. To Królestwo jest treścią przepowiadania a jednocześnie przestrzenią bezpieczeństwa dla głosicieli. Dwaj wysłani razem stają się zalążkiem tego Królestwa dzięki temu, że stanowią rzeczywistą wspólnotę, której fundamentem jest Jezus i Jego Słowo. Prostota środków i ogromne zaufanie do Jezusowej opieki jest fundamentem świadectwa uczniów. Jednocześnie z tego zaufania rodzą się owoce w postaci uzdrowień chorych jako rzeczywistego dowodu bliskości Królestwa Bożego.
ks. Adam Łuźniak
Source: czytanie