Kontynuując myśl sprzed tygodnia… Ci księża… Nie tylko na seksie „zafisiowani”, ale jeszcze na pieniążku. Oto dziś Ewangelia dla bogatego Kościoła…
Mój współbrat pracujący w Rzymie opisał mi wizytację naszego Generała w Malawi. Nie znał miejsca, sądził, że mamy klasztor w stolicy. Okazało się, że po wylądowaniu wieziono go kilka godzin, a podróż skończyła się przy małym domku, gdzie mieszkają bracia. Oto miejsce wizytacji – powiedzieli mu. A kościół – zapytał? No nie ma… No to gdzie pracujecie? Następnego dnia zawieźli go głęboko w busz, zaczęli nawoływać i w godzinę zeszło się niemal dwieście osób. Odprawili Mszę i przedstawili Generała. Lud zaszemrał – gość z Europy, robimy zbiórkę. Każdy dał, ile miał. Zebrali równowartość kilku euro. Ale byli tacy wdzięczni… A bracia? Hodują kury i żyją ze sprzedaży jajek.
No, powie kto – to jasne – to misje…
Mój, świętej pamięci, proboszcz Antoni – całe życie się przy nim wychowywałem. Kiedy jechał spowiadać na rekolekcje do sąsiedniej parafii, zawsze zabierał kopertę „na misje”, którą wręczał kaznodziei, niezależnie czy był to „prawdziwy” misjonarz czy nie. I robił to niesłychanie dyskretnie. Człowiek, który nigdy nie miał samochodu, a wszystko inwestował w książki do biblioteki, która do dziś jest dostępna dla parafian.
W sąsiedniej parafii proboszcz Stefan, też już nieżyjący. Kiedy przyszli w nocy złodzieje, zawinęli go w dywan i okradli, to… zabrali mu tylko radio, bo nic innego, cennego nie miał. On zaś ich poprosił, żeby przykryli mu nogi kocem, bo ma kłopoty z nerkami. Tak go znalazła gospodyni o poranku…
Znam takiego, który śle co miesiąc na dom samotnej matki, znam innego, który przekazuje regularny grosz na schronisko dla bezdomnych kobiet… No, jasne, powiesz – wyjątki potwierdzające regułę.
Znasz takich? Nawet pojedynczych? Jeśli nie, to znak, że jeszcze się poważnie nie zainteresowałeś tematem i żyjesz stereotypami. A ta Ewangelia jest dla wszystkich. I każdy z nas będzie o nią pytany przez Umiłowanego Jezusa.
o. Michał Nowak OFM Conv
Source: czytanie