Jezus w mowie przeciw uczonym w Piśmie i faryzeuszom uświadamia nam, że najżałośniejszy stan duszy to taki, w którym człowiek używa postawy religijnej, aby ukryć siebie przed samym sobą i przed Bogiem. Ta ewangeliczna przestroga przed obłudą nie dotyczy tylko ludzi sprzed wieków, ale jest słowem miłości skierowanym do każdego z nas, byśmy się opamiętali i nie czynili z pobożności maskarady służącej budowaniu własnego ego. Prawdziwe nawrócenie zaczyna się od porzucenia kwasu faryzejskiego, czyli udawania moralnej poprawności przy jednoczesnym braku autentycznego przylgnięcia serca do Boga. Jezus demaskuje potrzebę bycia zauważonym i podziwianym przez ludzi, ponieważ szukanie ludzkiego poklasku jest w istocie okradaniem Boga z chwały, która należy się tylko Jemu. Kiedy skupiamy się na zewnętrznych zaszczytach, tytułach i pierwszych miejscach na ucztach, nasze serce staje się martwe jak nieużyteczna wiedza teologiczna, która nikogo nie potrafi już oświecić.
Chrystus zakazuje nazywania kogokolwiek na ziemi „ojcem” lub „mistrzem” w sensie absolutnym, ponieważ chce nas uchronić przed narcystycznym zarozumialstwem i tyranią autorytetów, które zamiast do Źródła, prowadzą do samoubóstwienia człowieka. Każdy kapłan czy wychowawca ma prawo do tych mian tylko o tyle, o ile jego życie jest przezroczystym naczyniem, przez które przybliża on innym Ojca z Nieba. Droga do prawdziwej wielkości nie wiedzie przez wspinanie się na szczyty ludzkiego uznania, lecz przez świadome uniżenie i zgodę na bycie „nikim” w oczach świata.
Wielkość w królestwie Bożym zaczyna się od postawy dziecka, które nie ma żadnych roszczeń i całkowicie powierza swój los w ręce Boga. Tylko ten, kto potrafi służyć innym bez szukania własnej korzyści, naśladuje Jezusa, który ogołocił się ze swego majestatu, by stać się sługą wszystkich. Pamiętajmy, że każda próba wywyższenia się ponad innych jest demoniczną zasadzką, podczas gdy pokora jest jedyną potęgą, której żadne zło nie jest w stanie naruszyć.
o. Marcin Ciechanowski OSPPE
Source: czytanie