Święto, którego obchód jest kontekstem dzisiejszego fragmentu Ewangelii to Chanuka, czyli pamiątka poświęcenia świątyni jerozolimskiej za czasów powstania Machabeuszy w roku 164 przed Chrystusem. Pobyt w tym miejscu Jezus traktował zawsze z wielkim osobistym zaangażowaniem wiedząc, że jest to miejsce, w którym cześć odbiera Jego Ojciec (por. J 2, 13-22). Pielgrzymka do Jerozolimy podjęta z okazji rocznicy odnowienia kultu świątynnego była zatem dla Jezusa czasem szczególnie radosnym.
Temat postaci „dobrego Pasterza” jest kontynuacją Jezusowego nauczania z poprzedniego akapitu. Jezus przedstawia siebie jako dobrego Pasterza. Troska o owczarnię wyraża się przede wszystkim w tym, aby owce miały dobry wzrok (por. J 9, 1-7. 35-41), a w konsekwencji potrafiły rozpoznać swego Przewodnika i drogę, która prowadzi na dobre pastwiska. W świadomości słuchaczy Jezusa pasterzem Izraela jest Bóg (np. Ps 23). On przeprowadził swój naród przez pustynię na pastwiska Ziemi Obiecanej i na tej ziemi stale się nim opiekuje. Obrazem dobrego pasterza w historii Izraela był król Dawid. Najmłodszy z synów Jessego zajmował się trzodą swego ojca. Takiego powołał go Bóg i przez proroka Samuela namaszczony został do zadań królewskich (1 Sm 16, 1-13). Przyszły Mesjasz miał być królem na wzór Dawida, miał więc odzwierciedlać w swoim działaniu także cechy dobrego pasterza. Gdy Jezus odnosi do siebie ten tytuł, Żydzi jednoznacznie czytają to w kontekście obietnic mesjańskich, stąd ich pytanie: „Czy jesteś Chrystusem?” Odpowiedź Jezusa zmusza rozmówców do ponownego przemyślenia znaków, których On dokonał, a które wskazują na władzę otrzymaną od Ojca, szczególnie władzę wyrażającą troskę pasterską – gromadzenia i oddawania życia za owce. Zdolność do poprawnego odczytania cudów dokonanych przez Jezusa jest uzależniona od wiary i prostoty serca, od gotowości do przyjęcia Jezusa jako pasterza. Rezygnacja z posłuszeństwa Jezusowi prowadzi do wykluczenia siebie z Jezusowej owczarni i odrzucenie bezpieczeństwa, które Jezus gwarantuje dając owcom życie wieczne. Wypowiedź Jezusa kończy się radykalną deklaracją jedności z Ojcem, na którą Żydzi nie byli gotowi i nie potrafili jej przyjąć. W ich uszach zabrzmiała ona jak bluźnierstwo. W kontekście jednak misji Dobrego Pasterza to właśnie ta jedność z Ojcem gwarantuje trzodzie bezpieczeństwo, jakiego nikt inny nie jest w stanie dać – gwarancję życia wiecznego.
Dialog z Żydami jest zaproszeniem skierowanym także do nas wszystkich. Jest to okazja do zastanowienia się, czy jesteśmy gotowi uwierzyć Jezusowi i zgodzić się na posłuszeństwo Jego głosowi w swym życiu. Jezus pragnie włączyć do swojej owczarni wszystkich, za których oddał życie. Dzięki zmartwychwstaniu Dobrego Pasterza zaproszenie jest aktualne w każdym pokoleniu. Kluczem jest wiara w Jezusa Chrystusa i posłuszeństwo Jego głosowi. Ten głos brzmi stale w Kościele, dajmy się temu Głosowi poprowadzić.
ks. Adam Łuźniak
Source: czytanie