„Oto otwieram wasze groby i wydobywam was z nich”.
Niezwykłe słowa z proroctwa Ezechiela, które zawsze czytane są na Zesłanie Ducha Świętego, kiedy jest wizja prorocka głoszenia Słowa Bożego nad doliną pełną kości. Naród, który jest na wygnaniu w Babilonie, przeżywa swoją śmierć. I prorok ma wizję głoszenia słowa nad doliną pełną kości, nad sytuacją śmierci.
I oto słowo daje życie. Słowo Boga przychodzi z pomocą. Prorokować o ducha i do Ducha Świętego, żeby znów ożyła nasza wiara.
Razem z Jezusem idziemy do Betanii. Idziemy na grób Łazarza. Idziemy i po drodze spotykamy siostry Łazarza. Jedna i druga woła do Jezusa: „Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł.
Jezus wchodzi w rzeczywistość naszego osamotnienia, naszej pustki, naszej duchowej śmierci i zaprasza, tak jak zaprosił Martę, do wyznania wiary, żeby w nas rodziła się odpowiedź: Panie, ja wciąż wierzę, że Ty jesteś zmartwychwstaniem i życiem.
Żeby w nas była odwaga Marty, przy której Jezus, patrząc na jej łzy i na łzy przyjaciół Łazarza, zapłakał nad grobem Łazarza.
Jezus – zmartwychwstanie i życie, idący na krzyż, czyni siódmy, ostatni znak Ewangelii świętego Jana. W ten sposób pokazuje, że ma władzę nad śmiercią.
ks. Wenacjusz Zmuda
Source: czytanie