Jakie to smutne, kiedy nasz dom pozostaje tylko dla nas. Kiedy jesteśmy tam sami z naszymi pomysłami na życie, z naszymi projektami, scenariuszami, rozwiązaniami. Sami z naszymi jałowymi i wyczerpującymi wysiłkami. Sami z naszymi utrudzeniami, wymęczeniami, lękami. Sami… Jakie to smutne słowo… Sami… Jakie to smutne…
A jakie piękne jest, kiedy z tym wszystkim, z naszym biednym człowieczeństwem pozwalamy, żeby Jezus zgromadził nas, dzieci, jak ptak swoje pisklęta pod skrzydła. Jakie piękne są te słowa… dzieci… zgromadził… być razem… być w relacji, w więzi… Jakie to piękne…
o. Maciej Sierzputowski CSSp
Source: czytanie