Z pewnością byliśmy świadkami lub uczestnikami udzielania sakramentu chrztu. Kapłan polewając wodą główkę dziecka, wypowiadał słowa: „Ja ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego”. Chrzest jest z woli Chrystusa wydarzeniem kluczowym dla egzystencji człowieka. Sakrament ten przywraca bowiem pełną prawdę o człowieczeństwie.
Słowo „chrzcić” oznacza „zanurzyć, pogrążyć”. „Zanurzenie” w wodzie chrzcielnej „jest symbolem pogrzebania kandydata do chrztu w śmierci Chrystusa, z której powstaje przez zmartwychwstanie z Nim, jako <nowe stworzenie>”. (por. KKK 1214; 2 Kor 5,17; Ga 6,15).
Chrzest jest pierwszym sakramentem inicjacji chrześcijańskiej i stanowi podstawę i fundament całego życia chrześcijańskiego. Jest bramą życia w Duchu Świętym i „drzwiami” otwierającymi dostęp do innych sakramentów. Zapowiadany na wielu stronicach Starego Przymierza swoje wypełnienie znajduje w chrzcie Jezusa Chrystusa i Jego ewangelizacyjnym nakazie.
Chrzest odpuszcza grzech pierworodny. Gładzi wszystkie grzechy osobiste, a także wszelkie kary za grzech: przez łaskę uświęcającą daje uczestnictwo w Boskim życiu Trójcy Świętej, jednocząc z Chrystusem i włączając w Jego Kościół. Ochrzczony przynależy na zawsze do Chrystusa oraz zostaje opieczętowany niezatartym znamieniem.
„Zdolny do przyjęcia chrztu jest każdy człowiek, jeszcze nie ochrzczony”(KKK 1246).
Bóg w sakramencie chrztu wyzwala człowieka z mocy zła, wprowadza do Kościoła i czyni człowieka swoim dzieckiem. Obrzęd tego sakramentu „polega na polaniu głowy kandydata wodą lub zanurzeniu go w wodzie z równoczesnym wezwaniem Trójcy Świętej, to znaczy Ojca i Syna i Ducha Świętego.” (KKK 256). Rodzice i chrzestni powinni po chrześcijańsku wychować ochrzczone dziecko, dlatego ważne jest, aby sami byli wierzący i praktykujący.
Jest wybrany przez przyjmującego chrzest albo przez jego rodziców, lub przez osoby zastępujące, a w razie braku rodziców lub zastępców przez proboszcza lub szafarza chrztu
„Chrzest jest konieczny do zbawienia dla tych, którym była głoszona Ewangelia i mieli możliwość proszenia o ten sakrament”.
(KKK 1257)
