Zasada: „Oko za oko i ząb za ząb”, brzmi całkiem sprawiedliwie, dlatego stosowana była szeroko w czasach Jezusa. Czy rozwiązuje ona jednak wszystkie problemy wynikające z osądem tego, co sprawiedliwe? Okazuje się, że jej stosowanie pozostawia mimo wszystko deficyt w postaci podwójnej straty: doświadczonej zarówno przez poszkodowanego jak i przez sprawcę. Mówiąc prosto: utrata zęba przez sprawcę nie przywróci ubytku w uzębieniu ofiary. Taka konsekwencja może jedynie budzić lęk przed przekraczaniem prawa, nie wyrówna jednak sprawiedliwości i straty, gdy przestępstwo się zdarzy.
Jezus staje przed nami jako nowy Prawodawca. Słowa Jezusa nie są wprowadzaniem nowych sankcji, ale proponowaniem nowego, nawróconego myślenia i działania. Klucz do wyrównania strat i oddania sprawiedliwości Jezus składa w ręce ofiary i proponuje, aby w Kościele przyjąć logikę Krzyża. Nadstawienie policzka, odstąpienie płaszcza i hojności w dysponowaniu czasem i majątkiem to przede wszystkim cecha charakterystyczna działania samego Jezusa. Streszczeniem tej postawy jest Krzyż, na którym Jezus umiera ogołocony ze wszystkiego, ale bogaty relacją i jednością z Ojcem, który jest w niebie.
Zaproszenie Jezusa jest skuteczne i wiarygodne dlatego, że On sam w pełni i do końca zrealizował w swoim życiu to, do czego zaprasza nas wszystkich. Takie działanie z jednej strony na poziomie relacji międzyludzkich przerywa łańcuch niesprawiedliwości, strat i krzywd, z drugiej dochodzenie i oddawanie tego, co sprawiedliwe pozostawia Ojcu. Chrystusowe zmartwychwstanie jest znakiem, że Ojciec czuwa i oddaje każdemu to, co sprawiedliwe. Każdy przyjęty niesprawiedliwie policzek, każda przekazana bliźniemu kwota to w rzeczywistości inwestycja, to droga do Królestwa Ojca. Najświętsze Serce Jezusa jest źródłem, z którego wypływa siła do jej realizacji, a Zmartwychwstanie Jezusa jest gwarancją, że kto na nią wejdzie, ten się nie zawiedzie.
ks. Adam Łuźniak
Source: czytanie