Rozmowa Jezusa z faryzeuszami i herodianami na temat podatku dla Cezara to nie tylko genialna ucieczka przed polityczną pułapką, ale przede wszystkim głębokie pouczenie o tym, czyje imię i obraz nosimy w głębi swojego serca. Pytanie o to, czy wolno płacić podatek, miało na celu postawienie Jezusa w sytuacji bez wyjścia. Jednak On przenosi dyskusję z poziomu ziemskich rozliczeń na poziom tożsamości duchowej człowieka.
Wskazując na monetę, Jezus pyta o obraz i napis. Dla faryzeuszów, których cała religijność opierała się na Pismach i Prawie, było wezwaniem do rachunku sumienia z ich własnej przynależności do Boga. Skoro denar należy do Cezara, bo nosi jego podobiznę, to człowiek – stworzony na obraz Boga – w całości i nieodwołalnie należy do swojego Stwórcy. Jezus demaskuje w ten sposób ludzką skłonność do traktowania wiary jak transakcji wymiennej, w której próbujemy „kupić” sobie przychylność niebios za cenę wypełniania suchych przepisów. Tymczasem życie z Bogiem to relacja oparta na wolności i autentycznej przyjaźni, a nie system podatkowy czy handlowy.
Bywa przecież, że w naszej religijności zachowujemy się jak goście drogiego hotelu tego świata, gdzie za wszystko trzeba płacić, podczas gdy w domu Ojca czeka na nas miejsce przygotowane z darmowej miłości. A Jezus przecież mówi, że synowie królestwa są wolni i nie muszą płacić za miłość Ojca, ponieważ zostali już wykupieni drogocenną krwią Baranka.
Porównałbym nasze życie do mennicy, w której to trudne doświadczenia, a niekiedy bolesne uderzenia losu, działają jak stempel mincerza wybijający w naszej duszy podobieństwo do Chrystusa.
Największą niesprawiedliwością, jaką możemy wyrządzić sobie samym, jest wymazanie obrazu Boga w naszym wnętrzu i zastąpienie go kultem mamony lub własnego ego. Jeśli nie odnajdę w sobie tego Boskiego zapisu, moje życie pozostanie jedynie marnym groszem rzuconym w błoto doczesności.
Tylko ten, kto oddaje się Bogu, odzyskuje pokój, którego żaden Cezar nie może ani dać, ani nie może odebrać.
o. Marcin ciechanowski OSPPE
Source: czytanie